Haur minbizia haurrengan eta nerabeengan eragin handia duen gaitza da, eta nahiz eta helduen minbizia baino sendatze-tasa handiagoa izan, haren inpaktu emozionala eta soziala nabarmena da. Horregatik, ezinbestekoa da osasun-arretaz haratago doazen neurriak ezartzea, haurren eta familien premia emozionalak, hezkuntzakoak eta sozialak ere kontuan hartuta.<\/p>\n
Erantzun eraginkorra bermatzeko, haur minbizia duten familiei arreta eskaintzeko baliabideak indartzea funtsezkoa da. Horretarako, administrazio publikoen inplikazioa<\/strong> eta Hirugarren Sektore Sozialeko erakundeen lana<\/strong> ezinbestekoak dira, laguntza integral bat bermatzeko eta gizartearen kontzientziazioa sustatzeko.<\/p>\n Haur minbiziaren inguruko erronka nagusietako bat da bizirik atera diren pertsonei epe luzerako jarraipen egokia eskaintzea. Sendatutako haurrek eta nerabeek tratamenduaren albo-ondorioak izan ditzakete urteak igaro ondoren, eta horregatik beharrezkoa da jarraipen-programa espezifikoak<\/strong> ezartzea, arretaren jarraitutasuna eta kalitatea bermatzeko.<\/p>\n Jarraipen medikoaz gain, laguntza psikologikoa funtsezkoa da<\/strong> diagnostikoaren eta prozesu onkologikoaren inpaktu emozionalari aurre egiteko. Familiek laguntzarako espazioak behar dituzte, errealitate berrira egokitzen eta gaixotasunaren fase bakoitzean euren emozioak kudeatzen laguntzeko.<\/p>\n Otsailaren 15ean, Haur Minbizidunen Nazioarteko Egunean<\/strong>, ikerketa sustatzearen<\/strong>, baliabide asistentzialak indartzearen<\/strong> eta familiei laguntzearen<\/strong> beharra aldarrikatu nahi dugu, minbizia duten haur eta nerabeen bizi-kalitatea hobetzeko eta haien ingurukoen babesa indartzeko helburuarekin.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Bizirik atera direnentzako bizi-kalitate hobea<\/strong><\/h3>\n